από μνήμης

ο αργαλειός της μνήμης

υφαίνει με τις γραμμές σου

μανδύες τους χειμώνες

πέπλα τα καλοκαίρια αέρινα

στα ξαποστάματα του μολυβιού

σε χαζεύω που ανάβοντας

προκαλείς με τον καπνό σου

αναστάτωση τριγύρω κι εντός

~

Η πινακίδα νέον βάφει μαβιές

τις κουρτίνες του ευκαιριακού

καταλύματος που ανακαλύψαμε

πάνω απ’ το μαγαζί με τα μπαχαρικά

και τους παστουρμάδες

Ευριπίδου και Σωκράτους γωνία

άτιτλο [α.σ. 3] (μια σκέψη)

η πέτρα γκελάρει στο νερό

περνά ξυστά κάτω απ’ τη γέφυρα

φτάνει \απ’ τη Σπηλιά των γεγονότων \

στη χώρα των οστρακόδερμων ανδρών

τα θαλασσοπούλια τινάζουν τα φτερά

κι η αύρα προωθεί το ραβασάκι

\που ίπταται ως τη κάμαρά σου

μέσα απ’ τον παράλιο πευκώνα \

~

ν’ αφήσεις ξεκλείδωτο το σπίτι

με νερό στο ψυγείο και γλυκό στο βάζο

για τους άστεγους της ηδονής

και μη σκουπίσεις την αυλή :

να αφήσουμε ίχνη καθώς θα φεύγουμε.

ως εραστές. όχι σαν κυνηγημένοι.  

άτιτλο [α.σ. 2]

…έπειτα ρώτησες αν είχα ψηλαφίσει

τις αποδείξεις στην απόχη για πεταλούδες

\\απόθεμα της Μοίρας στην κούνια σου ήδη\\

χωρίς να περιμένεις την ανόητη απάντησή μου

μόνο σφιχτά δεμένη γύρω απ’ τη μέση μου

έκλεισες τα μάτια και μέτρησες

\για να βεβαιωθείς ίσως \την ένταση στις πηγές

του ποταμού \ανατολικά του Χαρτούμ

~

τώρα\ παρατηρώ την χαρακιά που κατέστρεψε

την γεωμετρία στο δάχτυλό μου

κι αναρωτιέμαι δέκα χιλιάδες «αν»

διαβάζοντας \ εκ νέου\ το παρελθόν

με τα μάτια του αποικιοκράτη

που γεννήθηκε \ λίγο πριν την επανάσταση

άτιτλο [α.σ. 1]

καιρό μετά την εμπρόθετη δόση

τα σύκα \ δυο παλάμες παρέκει\

στάζουν γάλα και μέλι για τις σφήκες

που βουίζουν εννέα όγδοα

περνώντας τη γέφυρα \οι σκέψεις

παφλάζουν \κονιορτός οι στιγμές\

κι όσα βράχια γλιτώσαν τη θλίψη

ψιμυθιώνονται φολίδες αλατιού

το λιοπύρι ζεματίζει τον χαλκό

το κορμί σου αντηχεί Βαλκάνια

κι εγώ δεμένος πισθάγκωνα

ταλαντώνομαι ακόμα \με τριχιά \

στον ίσκιο  ενός Σεπτέμβρη

χωρίς επίθετο και διεύθυνση