ζητήματα ποιητικής και λοιπαί διατάξεις

Μη ρωτάς

«τι θέλει να πει το ρολόι»

ό,τι κατάλαβες κατάλαβες

ο χρόνος είναι ποίημα

μωρό μου

____________________

Ο\25

…ακόμα αντηχεί

ο Ιούνης των αποχαιρετισμών

στην αίθουσα των μελτεμιών

και στην προβλήτα του Ποταμού

~

στα προκείμενα σμιλεύτηκε

η αιωνιότητα δυο απουσιών:

το ανεξίτηλο γήρας απ’ τη μια

η θρασεία νεότητα απ την άλλη

~

στην ατμόσφαιρα σε ζεύγη

μαντήλια φιλιά και κέρματα

δηλώσεις οριστικής παύσης

~

στο υπέδαφος οστά και σπόροι

μνημεία ανακύκλωσης

μεταβατικών ρημάτων

άτιτλο

με τα λεφτά

που είχα μαζεμένα για τον φόρο

προτίμησα να σου αγοράσω λουλούδια

\πολλά λουλούδια\

για όλα τα δωμάτια.

όταν θα έρθει ο έφορος

\έτσι κι αλλιώς \ τι αύριο τι μεθαύριο;\

για την κατάσχεση

εμείς θα έχουμε να θυμόμαστε

μερικές ευωδιαστές ημέρες

και να καυχιόμαστε

πως το θηρίο

δεν μπόρεσε να μας κάνει

σαν τα μούτρα του

1,2,3

έκλαιγε από ηδονή

~

ποιον άραγε ή τι

να είχε στο μυαλό της

~

γιατί εκείνος που έσφιγγε

ανάμεσα στα πόδια

δεν άξιζε ούτε δάκρυ

__________________

άτιτλο

μέρες του τίποτε

χήνες εν παρατάξει

σε βρόχο

μειωμένων αντιστάσεων

κι ενδιαφέροντος

Ο/24 [τελευτή]

στη γη που ανατέλλουν τα πουλιά

όταν φυσά απρόβλεπτα ο άνεμος

εκεί αρμόζει να τελευτήσει τον βίο

ένας μπαγάσας σαν ελόγου μου

εκεί που το νερό\ κόκκινο ή γαλάζιο

στάζει απ΄ τις ρωγμές του βράχου

κι οι κατιφέδες δειλιάζουν \τάχα \

στους τενεκέδες των είκοσι λίτρων

έτσι \ ως σύνοψη των κεκαλυμμένων \

ένα σεντόνι από πευκοβελόνες στη γη

για τα αλλεπάλληλα φθινόπωρα

και μια αμάδα από μάρμαρο εις μνήμην

των παιχνιδιών που χάθηκαν στα χαρτιά

\τι κρίμα\ μιας και δεν διεξήχθησαν ποτέ

syllables (ii)

περασμένα μεσάνυχτα κι ο δρόμος

στη νωχελική του ηδυπάθεια έρπει

προς νότον.

απ’ το Μπογιάτι όπου να ‘ναι

θ’ ακουστεί ο συρμός :

άστεγα όνειρα θα επιβιβαστούν

προς βορράν

δυο θέσεις στη βεράντα \ η μία άδεια\

η περίπολος απόψε

θα προσπεράσει την ανεμόσκαλα:

σωθήκαν τα συνθήματα

κι απέμεινε λίγος τριμμένος πάγος 

syllables (i)

χάθηκε στη στροφή

αφήνοντας μια γαλάζια γεύση

στη θέση που καθόταν λίγο πριν

όταν ελευθέρωσε δυο καρδερίνες

έτοιμες να πετάξουν \ μακριά

(flash back)

είχε προηγηθεί

ένας παρατατικός  ρημάτων ανυπεράσπιστων

και μια ομοβροντία συντελεσμένων εγκλημάτων

κατά το γράμμα και το πνεύμα ενός νόμου

που άνευ λοιπών διατάξεων όριζε απλώς

στο μωσαϊκό ένα πλαίσιο

που έσβησε απ΄ τον ξυπόλυτο χορό

Ο/23

βουτιά \ ξανά \  στα αβαθή του κόσμου

βράχια νερά κι άνθρωποι κάβουρες

μεταβλητές που αναιρούν η μια την άλλη.

ανατέλλει στα απαθή \μια Δευτέρα κάθε έξι

μπετόν \ ατσάλι κι οι μοίρες που λογαριάζουν

σε πλάστιγγα το ωφέλιμο φορτίο αδιαφορώντας

για λεπτομέρειες ληξιαρχικής φύσεως

η κεντρομόλος συνθλίβει κλειδώσεις∙

μια σφαίρα από ρετάλια πλαστελίνης

και μια δήλωση παραίτησης υπογεγραμμένη

στο αριστερό συρτάρι του γραφείου

δίπλα στα καρμπόν που ξεθυμασμένα

αντιγράφουν όλο και πιο αχνά

σελίδες ημερολογίου 

άτιτλο (έπος λέμε)

άσε το δεντρολίβανο

στην άκρη του κήπου

να ψιθυρίζει μυρωδιές

στους περαστικούς

και τα χαμομήλια

να χαϊδεύουν το λαιμό σου

μείνε δίπλα μου

με πασατέμπο να χαζέψουμε

δυο τίγρεις που κυνηγιούνται

ανάμεσα στ’ αστέρια

και σμίξε την ανάσα σου

με τις ριπές του Γαρμπή

που θα μας πάρει

απ΄ την πρότερη Σπάρτη

για να μας αποθέσει

\ούριος\ στο ύστερο Ίλιον.

από κει πια

θ΄ αναχωρήσουμε πεζή

για το διηνεκές του ποιείν

___________________

υγ.

μόνο στην Αυλίδα

\ μια στάση \

να ξυρίσω τα γένια μου

τη Αρτέμιδι

στην Ι. (χρονοκάψουλα 2023 μΧ)

μην τσιμπήσεις μωρό μου

στον σωτήρα της επετηρίδας

στον αλμυρό γκουρμέ της θλίψης

στον διανοούμενο με τα καλοκουρεμένα γένια

θα σου τάξουν ποτάμια κι ελαιώνες\ αδιάντροπα\

αφού ξέρουν νερό και λάδι πάλλουν τις αρτηρίες

στο λευκό σου χεράκι \ θα σου τάξουν γάμο

θα σου χαρίσουν δαχτυλίδια για να πεις το ναι

λύκοι είναι μωρό μου \ δεν τους κακίζω

τα δόντια τους στάζουν αίμα για να ζήσουν

τα νύχια τους βρώμικα από ξεραμένες σάρκες

μόνο που τους θέλω μακριά σου∙

κι όσο αντέχω θα τους κρατήσω εγώ.

για μετά όμως σου λέω: μην τσιμπήσεις 

από μνήμης

ο αργαλειός της μνήμης

υφαίνει με τις γραμμές σου

μανδύες τους χειμώνες

πέπλα τα καλοκαίρια αέρινα

στα ξαποστάματα του μολυβιού

σε χαζεύω που ανάβοντας

προκαλείς με τον καπνό σου

αναστάτωση τριγύρω κι εντός

~

Η πινακίδα νέον βάφει μαβιές

τις κουρτίνες του ευκαιριακού

καταλύματος που ανακαλύψαμε

πάνω απ’ το μαγαζί με τα μπαχαρικά

και τους παστουρμάδες

Ευριπίδου και Σωκράτους γωνία

κουτί αρραβώνων

στον ελαιώνα των Πελασγών

που ριζώνουν οι Δελφοί

ταξιδεύοντας πέρα απ’ την Ιτέα

προς τη μεγάλη θάλασσα

έχασα εκείνο το κουτί από μαόνι

που άραβας αληθινός μου ‘χε χαρίσει

για να φυλάω ενθύμια

\τουρίστας γαρ στη ματαιότητα

και δεν είναι οι αναμνήσεις

που πάνε στράφι \ δεν έμεινε

ούτε δείγμα στο κρανίο μου\

όσο είναι η απώλεια της μυρωδιάς

του ποτισμένου ξύλου απ’ τα χέρια

του έμπειρου μάστορα

Ο 22

τις Κυριακές τουλάχιστον να είμαι δικός

μιας και δεν μπόρεσα στα δεκατέσσερα

να διπλώσω το ημερολόγιο

~

ταλαντεύομαι ανάμεσα στο πλην και το συν ένα

κι αγνοώ τάχα πως το σημείο ισορροπίας μου

είναι μια σφαίρα ακροβάτη σε πριβέ τσίρκο

με θεατές που πλήρωσαν ολόκληρο εισιτήριο

για να δουν \απάτη; \ μισή παράσταση

~

κι αν είχα τόσα χάδια μόνο

τόσα φιλιά και τόσες ώρες

τι;

αφού η έγνοια μου ήταν άπειρη \άπειρος κι εγώ\

θα ‘πρεπε καπετάνιος σε καραβέλα

ν’ ανακαλύψω νέους κόσμους

γεμάτους χάδια και φιλιά και ώρες

για να τους αποθέσω μια νύχτα πρωτοχρονιάς

στο χωλ που ενώνει τα υπνοδωμάτια

~

στον κύκλο του νερού

ιππότης σε μια νιφάδα χιόνι

συμβιβάζω σ’ ένα συρτάρι

το γεράκι και το δελφίνι

και κολλάω το αφτί μου στη χαραμάδα

για να νοιώσω τον μπάτη

να ραίνει αθωότητα

το γκρίζο μου κεφάλι

δυο τρόποι

δυο τρόπους

\αντάξιους του ανθρώπου\

γνωρίζω

για ν’ αντιμετωπίσεις

τον θάνατο

είτε ως διεγερτικό

για να γαμήσεις τη ζωή

είτε αδιαφορώντας

\ώστε απερίσπαστος\

να γαμήσεις τη ζωή

~

δεν ξέρω αν έπιασες

την κεντρική ιδέα…

ορείχαλκος

σήμερα,

έξω απ’ το παράθυρό μου μεσολαβούν θαύματα

και διασταυρώσεις δερβίσηδων ως το περβάζι σου

αρκεί να αφήσω ένα ραβασάκι \ώστε

ο δαίμων \\που δραπέτευσε αχάραγα\\

να το κολλήσει στο τζάμι σου

μίλια πιο νότια απ’ τη ζώνη υποβιβασμού των ενστίκτων

στην περιοχή που ρίχνει τη σκιά του

το φάντασμα ενός φαντάσματος

που μαρμαίρει ρίγη σε όσους μέλλεται

στο ίδιο χωνευτήρι κραθησόμενοι

να πιστώσουν τον Έρωτα

με δυο ακόμη

[3\12\13]

ατασθαλίες

ατασθαλίες

στην κόψη του ημερεύειν

η στάχτη στο πληκτρολόγιο

ο αέρας της πόλης

ικέτης στον στηθαίο ναό σου

να υπενθυμίζει Φθινόπωρα

σκορπιοί στις κουβέρτες

\κουβέντες σκόρπιες \

τα όνειρα που συνεχίζονται

επί της οθόνης

κι οι όρνιθες \συνήγοροι

για την επίκληση

του τεκμηρίου αθωότητας

στη δίκη των παρεκτροπών

πριν το πρόγευμα…

     αλλά  και      

πρόσκληση σε γεύμα

αφού

εξαντλήσαμε τους παρατατικούς

[με τις παράτες

παρατημένων εραστών

και παραιτημένων επιδόξων]

τώρα, έλα.

_______________________________

άτιτλο [α.σ. 3] (μια σκέψη)

η πέτρα γκελάρει στο νερό

περνά ξυστά κάτω απ’ τη γέφυρα

φτάνει \απ’ τη Σπηλιά των γεγονότων \

στη χώρα των οστρακόδερμων ανδρών

τα θαλασσοπούλια τινάζουν τα φτερά

κι η αύρα προωθεί το ραβασάκι

\που ίπταται ως τη κάμαρά σου

μέσα απ’ τον παράλιο πευκώνα \

~

ν’ αφήσεις ξεκλείδωτο το σπίτι

με νερό στο ψυγείο και γλυκό στο βάζο

για τους άστεγους της ηδονής

και μη σκουπίσεις την αυλή :

να αφήσουμε ίχνη καθώς θα φεύγουμε.

ως εραστές. όχι σαν κυνηγημένοι.  

άτιτλο [α.σ. 2]

…έπειτα ρώτησες αν είχα ψηλαφίσει

τις αποδείξεις στην απόχη για πεταλούδες

\\απόθεμα της Μοίρας στην κούνια σου ήδη\\

χωρίς να περιμένεις την ανόητη απάντησή μου

μόνο σφιχτά δεμένη γύρω απ’ τη μέση μου

έκλεισες τα μάτια και μέτρησες

\για να βεβαιωθείς ίσως \την ένταση στις πηγές

του ποταμού \ανατολικά του Χαρτούμ

~

τώρα\ παρατηρώ την χαρακιά που κατέστρεψε

την γεωμετρία στο δάχτυλό μου

κι αναρωτιέμαι δέκα χιλιάδες «αν»

διαβάζοντας \ εκ νέου\ το παρελθόν

με τα μάτια του αποικιοκράτη

που γεννήθηκε \ λίγο πριν την επανάσταση