Παρασκευή, 23 Μαΐου 2014

syllables (ii)

περασμένα μεσάνυχτα κι ο δρόμος
στη νωχελική του ηδυπάθεια έρπει
προς νότον.

απ’ το Μπογιάτι όπου να ‘ναι
θ’ ακουστεί ο συρμός :
άστεγα όνειρα θα επιβιβαστούν
προς βορράν

δυο θέσεις στη βεράντα \ η μία άδεια\
η περίπολος απόψε
θα προσπεράσει την ανεμόσκαλα:
σωθήκαν τα συνθήματα
κι απέμεινε λίγος τριμμένος πάγος 

4 σχόλια:

Evi Sou είπε...

Στο τέρμα της διαδρομής του συρμού, μπορεί και να με περιμένεις. Μπορεί και όχι. Δε σ' αρέσουν τα ταξίδια, όμως μόνο έτσι, κάτω από την στέγη των ονείρων, από γυάλινη θα γίνω χωμάτινη επιτέλους.

Κώστας Κουκουζέλης είπε...

...αλλά τι ωραία συνέχεια ε;

περήφανη μανιάτισσα είπε...

Κι ο τριμμένος πάγος χρειάζεται οταν ταξιδευουν όνειρα άστεγα.

Καλησπέρα Κώστα

Κώστας Κουκουζέλης είπε...

Σκέφτομαι, Περήφανη,
πως τα όνειρα (τα άστεγα περισσότερο)
δεν έχουν ανάγκη από τίποτα
αλλά "χρησιμοποιούν" τα πάντα.
Ό,τι υπάρχει είναι μεταφορικό μέσο
και καύσιμη ύλη, κι αφετηρία και προορισμός.

Καλησπέρα !